خاله پروین جان

" غریبانه با غم نشستن سزاست..."

بعد یه دوران سختی از بیماری و در بهبوهه ی کرونا

امروز صبح، چشماتو بستی تا ابد...

و چقدر غریبانه رفتی...

در روزگاری که هرگونه مراسم ختم و یادبودی ممنوع بوده و جتی تدفینت رو هم در سکوت گذروندیم...

چشامو میبندم و بهت فکر میکنم

به لبخند آروم و پر مهر همیشگی رو صورتت که تو زندگیم، صورت قشنگ و پر نورتو بدون اون لبخند، به یاد ندارم !

به متانت و خانومی و وقار و آرامشی که داشتی...

به روضه هایی حضرت زهرا که هرسال خونه تون برپا بود و خودت یه گوشه ی دنجی مینشستی و چادر به صورت میکشیدی و های های اشک میریختی...

ایمان و اعتقاد تو، برخلاف تظاهرهای مرسوم و فراوان این روزها، واقعی بود و درخشان !

مثل الماس

مثل تو

...

آروم بخواب و برامون دعا کن

روحت در آرامش ابدی

;((((

هستم برای همیشه...