وقت آن است که بدرود کنی زندان را

1.فکرنمیکردم انقد حس های محبوس درونم تجمع کردن.فصل دوم پیاده روی هام با سلفی های روزانه ی معروفم کلید خورد دوباره

2.دوست دارم شماره بزنم حرفامو، حسامو، شعرها و ارزوها و حتی غم هامو... قشنگتره و راحتتر !

3.دارم با تمام قدرت خودمو و تمام انرژی هامو جمع میکنم که رو اهدافم تمرکز کنم.دوس دارم صیقل بدم خودمو.بزرگ نشدن و تغییر نکردن بدترین اتفاقیکه برای هرکسی میتونه بیافته.

4.خوشبینم.حالم خوبه ولی نگرانی هم دارم.خاطرات تلخ هم هنوز باهمن.گاهی هم همه چی یطوری میخوان جلو برن که کم بیارم.ولی نمیارم.چون تو پشتمی...خدایا

5.کمک کن نترسم.ترس شبیه من نیست.نه خوده ترس نه حتی فکرش نباید جوش و خروشمو تلخ کنن

6."ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد وقت آن است که بدرود کنی زندان را" : حافظ جان

هستم برای همیشه...