مروری بر 24 سالگی در دقایق پایانی

دقایق پایانی ۲۴ سالگی؛ دارم فکر میکنم;

به سالی که گذشت و به تمام اتفاقات همراهش

به آنی که درحال جان کندن بودم برای عادت به رفتنش؛

به دورهمی ها و عروسی هایی که باعث خوش تر گذشتن شهریور شد؛

به محرمی که آمد و غریب ترین و بی آرزوترین حالتم را پای دیگ شله زرد بردم

به شب عاشورا، به رفاقت و محبتی که عجیب آغاز شد و رفت و رفت و رفت

به دانشگاه و درس و روزهایی که میخواندم و میجنگیدم برای سرپا ماندن

به امتحاناتی که بی رفیق گذشت

و به ترم ۹، که زیبا شروع شد اما کشمکش های غم انگیز و آزاردهنده اش، تا پایان سال ۹۶ ادامه یافت

به سفر خاطره انگیز و فوق العاده ی نوروز

به روزهای لطیف بهار، که انگار از زمین و زمان امید می بارید.
و من زمانی به اعجاز روزگار یقین کردم که در دهمین روز از دومین ماه بهار (روزی که در سه سال اخیر مبارک تر از روز تولد خودم بود) به پای همین امیدواری کودکانه و علاقه صادقانه، به پای میزی حاضر شدم که شاید بشود زلفی دوباره گره زد به رفاقت تیره و تار شده و عجیب مان

دارم فکر میکنم به همه ایستادن هایم، خنده های شورانگیزم و غصه هایی که دیگر بوی بزرگ شدن میداد؛

به شبهای قدر که انگار رد پایش را در تمام شبهایم به یادگار گذاشت و چقدر زیباست که نگفته، خدا میداند؛

به تابستانی که با رفت و آمدهای کاری ام داشت آغاز میشد و باز مصلحت پروردگار...
که الهی هزاران بار شکر که پایم در رابطه ای نرفت که طرف دیگرش، رفیق نازکتر از گل ام بود؛

دارم فکر میکنم به لحظه ای که چیزی در قلبم جوشید و ختم شد به طراحی تصویری با مداد شمعی...
به شبی که داستانهای شروع نشده مان جان باخت و جسما و جانا، نشدن اش را پذیرفتم

و از آن شب
انگار زندگی رنگ دیگری شده
خیلی مسکوت و بی گلایه
رضا داده ام به زندگی معقول و مبتنی بر درس و کار و خانواده ام
و نایی نیست برای شوری تازه
که یقین کردم هر آمدنی، رفتنی دارد و دیگر جانی ندارم که بستانند...

هرقدر هم منطقی باشد، غم دارد این احوال اما چه میشود کرد جز مواظبت از روح و جسم
که به قول پریسایمان:
نبودن در رابطه اگر یک درد باشد، شاید بودنش هزاران درد شود...

الهی
شاکرم به تمام چیزها و کسانی که دادی
و
تمام چیزها و کسانی که ندادی
حتی وقتی خواستم هم، سکوت کردی و سرباز زدی...

یقین دارم که حکمت تو نعمتی ست برایمان و همه شدن ها و نشدن هایمان جز در بستر عشقت شناور نبوده و نیست...

ممنونم

با تمام وجودم

برای تک تک لحظه های 24 سالگیم، هزااااااااااااااااااراااااااااااااااااااان هزاااااااااااااااراااااااااااااااااان سپاس

و به زبان خودمان

خیییییییییلی لاو یو :*********************************************

هستم برای همیشه...