هنوز با همه دردم امید درمانست؛ که آخری بود آخر شبان یلدا را

الهی یکتای بی همتایی، قیوم توانایی، بر همه چیز بینایی، در همه حال دانایی، از عیب مصفایی، از شرک مبرایی،اصل هر دوایی، داروی دلهایی، شاهنشاه فرمانفرمایی، معزز بتاج کبریایی، بتو رسد مُلک خدایی.

خواجه عبداله انصاری

_______________________________

بیت تیتر : از سعدی جان

_______________________________

پاییز امسال هم به یغما میرود.این پاییز بعد از چند سال اخر هم حجم عاشقیش و هم حجم اندوش به کررات کمتر و کمتر بود و از این بابت الهی شکر که خودم با تامل و حال رنگین کمانی خودم :)) پرونده ی این فصل رو هم درحال بستنم.

روز اخر پاییز خبرای خوشی از رفتن دوست جانمان شنیدم.همین چند دقیقه پیش؛ و چقدر خوشحالم که این بار بجای بی قراری و حال عجیب و ناگفتنی های بسیار، بی نهایت خوشحالم و خدا شاهده که تنها دلیلم خوشحال بودن و تنها آرزوم خوشبخت شدنشه...

و حالا از اون همه زخم، چیزی جز خاطرات تکرارنشدنی و برخی شبهای دلتنگی و چند قطره ی شبنم و دو سه آه جانسوز چیزی به یادگار نمانده...

الهی شکر

بابت همه دعاهایی که اجابت شد و نشد

یلدای 97 مون هم مباااااااااارک